Columns

Over de waarde van talent (boven de waarde van ervaring)

Richard de Jongh

Talent gaat boven ervaring. Logisch, allicht gaat talent boven ervaring. Des te eigenaardiger is het dat opdrachtgevers in veruit de meeste gevallen toch de voorkeur geven aan ervaring als zij mensen zoeken die op hoog niveau moeten presteren. Dan hoor je ze zeggen: talent is dartel, het springt nog alle kanten op, talent is ruwe diamant. Ervaring is verzonken, is betrouwbaar. Doe mij toch maar iemand met ervaring.

Ik ben het daar fundamenteel mee oneens.

Uit veiligheid maakt men zo’n keuze. Veiligheid vind je niet alleen in ervaring, veiligheid moet je als directie of raad van bestuur zoeken in de potentie van een kandidaat om door te groeien naar hogere niveaus. Dat is de kern van talent. Wie dat heeft, heeft een innerlijke drijfveer om telkens een volgende stap te zetten.

Ik zou zeggen: wie op hoog niveau moet presteren, heeft in elk geval talent nodig. Daaronder versta ik een bijzondere aanleg, een natuurlijke begaafdheid die niet iedereen bezit. Iedere dag ervaren wij als scouts dat leiders die louter op hun ervaring zijn geselecteerd het niet bijster briljant doen in een nieuwe functie. Ze blijven steken op een middelmatig niveau. Als wij dan kijken naar leiders die echt excelleren, komen wij altijd uit bij enorm getalenteerde mensen. Het zijn de echte bright leaders.

Toezichthoudende posities in rvc’s worden bijna alleen maar vergeven op basis van ervaring (en vooruit, tegenwoordig ook wel op diversiteit). Als je geen ervaring hebt als commissaris word je elders bijna niet gevraagd als commissaris. Hoeveel talent je ook hebt. Dat is toch ongelofelijk?

Heel belangrijk is een mix in de top van een onderneming. Daar horen naast oude rotten ook eager beavers rond te lopen. Zodat de oude rotten scherp blijven, zich uitgedaagd voelen en daardoor ook plezier en frisheid in hun werk behouden. In de top van een bedrijf kun je beter gestimuleerd of zelfs bedreigd worden dan dat je omgeven bent met knuffelaars. Dat helpt een onderneming niet vooruit.

In de top van het voetbal zie je steeds meer 18- en 19-jarigen acteren naast voetballers van dertig. Die jonge gasten hebben uiteraard nog niet de internationale ervaring van hun oudere medespelers. Maar ze doen volwaardig mee, ze kunnen wedstrijden beslissen. Op grond waarvan? Op grond van hun talent.

Er zijn teams in het moderne voetbal met alleen maar grote namen, sterren die alles al een keer hebben meegemaakt. Het zijn bij elkaar gekochte elftallen. De clubleiding heeft vooral laten scouten op ervaring. Als het erop aankomt, schieten die duurbetaalde spelers tekort. Hoe komt het dat hun team de finale niet haalt? Doordat de oude rotten elkaar niet meer inspireren. Ze worden niet meer uitgedaagd door de Sturm und Drang van opkomend talent. Die topteams zouden naast gerenommeerde namen moeten beschikken over super getalenteerde en geïnspireerde jonge voetballers die met super veel passie de strijd aangaan. Maar er is gekozen voor zekerheid, die bij nader inzien schijnzekerheid blijkt te zijn.

Meer columns